skip to Main Content
 DSC2094

Αθήνα 2016

Μεγαλούπολη γεμάτη φώτα, περιποιημένο κόσμο, χαρούμενες παρέες, μαγαζιά, μπαράκια, ταβερνάκια στους πολυσύχναστους δρόμους του κέντρου της Αθήνας επικρατεί μια φρενίτιδα από τον κόσμο που θέλει να διασκεδάσει, να ψωνίσει και να κάνει το περίπατο του…

Υπάρχουν όμως και κάποιες γωνίες που δεν είναι τόσο φωτισμένες δεν είναι τόσο πολυσύχναστες γωνιές σκοτεινές και απόμερες μπορεί να’ ναι σε απόσταση μισό μέτρο από το κόσμο που θα κάνει το περίπατο του και όμως τόσο μακριά από ένα χέρι βοηθείας. Αυτές οι γωνιές είναι ότι έχει απομείνει σε μερικούς ανθρώπους που κάποτε δε φανταζόντουσαν καν ότι θα βρίσκονταν σε αυτή τη θέση είναι το σπίτι τους η τραπεζαρία τους και το κρεβάτι τους μαζί ένα κομμάτι χαρτόνι μια κουβέρτα δίπλα τους ελάχιστα υπάρχοντα μια αλλαξιά ρούχα, ένα μπουκαλάκι νερό και στην καλύτερη περίπτωση λίγο φαγητό είναι συνάνθρωποι μας με τη διαφορά ότι ζουν σε μια άλλη κοινωνία, αυτή του δρόμου της νύχτας, που πρέπει να μένουν ξάγρυπνοι για το πιο απλό την επιβίωση τους. Δε μένουν έξω ούτε για να κάνουν περίπατο και να ξεχαστούν, ούτε για να διασκεδάσουν μένουν έξω γιατί δεν έχουν που αλλού να μείνουν με ζέστη, με κρύο, με βροχές, παγωνιά, θόρυβο και το φόβο για την ίδια τους τη ζωή. Δε θα ζητήσουν σχεδόν ποτέ τίποτα. Ένα βλέμμα τους όμως ζητάει τουλάχιστον την κατανόηση που δύσκολα έχουν.

Επιλογή τους ή όχι να βρεθούν σε αυτή τη θέση, είναι αναγκασμένοι να επιβιώσουν έξω στο δρόμο. Και η προσφορά και βοήθεια από φορείς και υπηρεσίες γίνεται με μεγάλη δυσκολία. Ελπίδα για ένα κράτος πρόνοιας σε μια Αθήνα του 2016 που προσπαθεί για τα αυτονόητα.

Μια ομάδα με λίγα άτομα. Ένα street working λίγες μέρες το μήνα με τόσο μεγάλη προσφορά και αλληλεγγύη. Ένα πιάτο φαγητό. ένα μπουκαλάκι νερό, ένα ρούχο, μια συζήτηση και συμβουλευτική για το που μπορούν να βοηθηθούν αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα και για τις βασικές ανάγκες του. Ένα μπάνιο, έναν χώρο για να κοιμηθούν σε κρεβάτι έστω και για ένα βράδυ, θέματα γραφειοκρατίας και προνοιακές συμβουλές, από το πιο απλό μέχρι το πιο πολύπλοκο για αυτά τα άτομα χωρίς κανένα αντάλλαγμα, καμία διάκριση και καμία υποχρέωση. Μεγάλη ηθική ικανοποίηση μας ένα χαμόγελο τους και η επιθυμία τους να μας ξαναδούν στο επόμενο street working…

 

Της Μαριάννας Κωτσοπούλου – Κοινωνική Λειτουργός/ Street Worker